img takamol hesi

همه جا را آشفتگى و خشونت فرا گرفته، آیا هستى بسوى دشمنى بیشتر پیش مى رود؟

همانطور که طبیعت در مسیر تکاملى خود است، در نهایت زندگى نیز مسیر دوستانه‌تر شدن را دنبال مى کند، این سیر تکامل حسى زندگى است و مطالعه تاریخ و رفتارهاى اجتماعى بخوبى نشان دهنده‌ى آن است.

 با وجود همه‌ى آشفتگى ها و خشونت‌ها، هیچ‌گاه جهان به اندازه‌ى امروز دوستانه نبوده است اگرچه انتظار عمومى فراتر از آن ‌باشد.

 

همواره از نگاه عمومى، هستى کمتر از حد انتظار دوستانه دیده مى شود و توقع بیش از وضع موجود است.

 همین انتظار نشان مى دهد که سیر تغییرات حسى در جهت رشد دوستى و مهربانى است. این انتظار حاصل رشد ذهنى است و رشد حسى بعد از آن رخ مى دهد.

 

تاریخ را بخوانید، هرچه به عقب تر باز گردیم شاهد خشونت و بى رحمى بیشترى خواهیم بود با این تفاوت که شاهد اعتراض کمترى به آن هستیم. مى توانیم بگوییم این روزها خشونت بیش تر از همیشه دیده مى شود چون حساسیت نسبت به آن افزایش شدیدى پیدا کرده است.

 

پارادوکس جالبى است که بالاترین سطح مهرورزى از جانب اقلیتى دیده مى شود که هستى را مکانى دوستانه‌تر از دیگران حس و تجربه مىکنند و نه از جانب اکثریتى که از نبود دوستى نگران و نالان هستند.

در واقع آنچه که رشد مى کند میزان مهر هستى نیست، بلکه بازیابى حس پیوستگى در روان اعضاى آن است که جریان یافتن مهر هستى را در آنها ممکن مى کند. درست بمانند جریان یافتن آب در آونگ هاى شاخه هاى بهم پیوسته جدانشده ى یک درخت.

 

در نهایت باور دارم ؛

روزى، مهربانى جاى خالى ترس را پر خواهد کرد،

و براى هر قلبى که عشق را طلب کند، آن روز دور نیست.

 

عشق و سپاس

کورش سلیمی

0 پاسخ

ثبت دیدگاه

مایل به ملحق شدن به بحث هستید ؟
به ما بپیوندید !

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.